SCHELFHOUT DIEDERICK

When it’s going to get tough, the tough keep going

header photo

Bio

Geboortedatum:   26 DEC 1985
Geboorteplaats:    Aalst, België
Nationaliteit:   Belg
Woonplaats:   Erembodegem
Lengte:   1m 88
Gewicht:   74 kg

Hobby’s:  Plezier maken
Kenmerken:  Tijdrijder  - klassiek renner
Favoriete wedstrijd:  Track - Flandrien 
Nickname: DIDI or PITBULL

Team 2014: Hoop op zegen Beveren 
Team 2015, 2016: Etixx-Quickstep
Team 2017, 2018: Quick-step floors cycling team 
Team 2019: Soenens-Homesolution Cycling Team


Date of birth:   26 DEC 1985
Place of birth:    Aalst, België
Nationality:   Belg
Residence:   Erembodegem
Length:   1m 88
Weight:   74 kg

Hobby’s:   Having fun

Characterize : Time trial  - Classic rider
Favorite races:  Track - Flandrien races
Nickname:   DIDI or PITBULL

Team 2014: Hoop op zegen Beveren 
Team 2015, 2016: Etixx-Quickstep
Team 2017/2018: Quick-step floors cycling team
Team 2019: Soenens-Homesolution Cycling Team

Historiek / History

Diederick Schelfhout groeide op dromend van een profcontract als wielrenner. Hij stond op het punt die droom te realiseren toen het noodlot toesloeg. Rijdend op de moto botste hij met een auto. Zijn moto ontplofte terwijl hij er nog opzat. Hij schoof genadeloos over de harde beton en kwam samen met de moto tegen een geparkeerde auto terecht. Ook deze ontplofte.

Diederick lag 10 weken in coma en 6 weken in het brandwondencentrum. Zijn lichaam was voor 85% verbrand en 66% was in 3de en 4de graads. De revalidatie startte met 6 weken residentiële en later 1,5 jaar ambulante revalidatie in het UZ van Gent. In die tijd onderging deze jongen 62 operaties waarbij hij soms tot 15kg gewicht moest bijkomen voor de nodige huidtransplantaties. Het is een wonder dat hij nog over al zijn ledematen beschikt want één van zijn benen hing enkel met wat vel aan de rest van zijn lijf. Gelukkig konden ze dit redden. 2 Jaar na zijn ongeval had hij nog steeds een lamme arm. De dokters hadden de hoop opgegeven over verder herstel.

Diederick kon zich daar niet bij neerleggen. Hij begon te trainen met de handbike om zijn arm te stimuleren, met succes. Dit proefde naar meer, naar een echte fiets. Hij stapte, met een zeker fatalisme, op een damesfiets - een herenfiets kon hij toen nog onmogelijk op. Diederick moest het gewoon proberen, zou hij vallen dan moesten ze maar een ambulance bellen. Honderd meter ver ging zijn eerste tochtje, zonder vallen. Een maand later zat hij op de koersfiets en deed hij 15km, na een half jaar dreef Diederick de kilometers op.

Toen had deze karakterman nog niet gehoord van paracycling. Het was pas toen hij een artikel las over Kris Bosmans, een Belg die Wereldkampioen paracycling werd, dat hij opnieuw geïnspireerd geraakte om aan wedstrijden deel te nemen. Als een echte prof deed hij dat meteen met internationale ambities. 'The sky is the limit' voor een topatleet. Maar dan moest hij toch eerst wat kilootjes kwijtspelen. Hij woog namelijk 113kg en dat bevordert je sportieve prestaties niet. Op 4 maanden tijd vermagerde hij tot 74kg, alleen dat al kan velen inspireren.

Sinds februari 2012 rijdt Diederick competitie paracycling. Hij staat nu 19de op de UCI ranglijst van klasse C3. De klasses gaan tot C5, dit zijn de atleten met de minste beperking. Diederick zijn beperkingen zijn: Verminderde kracht in linkerbeen -en arm, quadricepsruptuur, kapotte linker knie en hij mist een vingerkootje. In de C3 werd hij 9de in de tijdrit van Spanje Segovia en 15de in de wegrit. In Italië  Rome moest hij opgeven wegens pech in de wegrit en werd hij 12de in de tijdrit  met een platte band. Deze prestaties bezorgden hem het belofte statuut. Verder werd hij tweemaal vice Belgisch kampioen  op de weg na Kris Bosmans in de sprint en in de tijdrit door een zware val met dubbele polsbreuk

 

Geschreven door Dimitri Op De Beeck


Diederick always dreamed about becoming a professional cyclist as a young boy. He was about to realize that dream when the fate struck. Riding his motorbike he crashed into a car. His motorbike exploded while he was still on it. He shook mercilessly over the hard concrete and crashed into a parked car, whitch also exploded.

Diederick was kept in a coma for about ten weeks and stayed six weeks in the burnout center. His body was burned for 85% and 66% was burned in 3rd and 4th grade. The rehabilitation started at 6 weeks residential and later 1.5 years of outpatient rehabilitation in the UZ of Ghent. During that time, this boy underwent 62 operations, where he sometimes needed up to 15kg for the necessary skin transplants. It is a miracle that he still has all his limbs because one of his legs hung only with some skin on the rest of his body. Fortunately they could save this. 2 years after his accident he still had a lame arm. The doctors had given up hope about further recovery.

Diederick could not put it down. He started training with the handbike to stimulate his arm, successfully. This tasted more, for a real bike. He stepped on a women's bike with a certain fatalism - a men's bike could not be reached. Diederick just had to try, should he fall then they had to call an ambulance. One hundred yards far went his first trip without falling. One month later, he sat on the bicycle and he did 15km, after half a year Diederick increased the mileage.

Then this character man had not heard of paracycling. It was only when he read an article about Kris Bosmans, a Belgian who became World Champion Paracycling, re-inspired to participate in competitions. As a true professional, he immediately made it with international ambitions. 'The sky is the limit' for a top athlete. But then he had to lose some kilos first. He weighs 113kg and does not promote your sporting performance. At 4 months he slipped to 74kg, but that alone can inspire many. 

Since February 2012, Diederick runs competition paracycling. He is now 19th on the UCI rankings of class C3. The classes go to C5, these are the athletes with the least limitation. Diederick's limitations are: Reduced strength in left leg and arm, quadriceps rupture, broken left knee and lack of fingers. In the C3 he became 9th in Spain's Segovia time trial and 15th in the roadmap. In Italy, Rome had to give up because of bad luck in the roadmap and became 12th in the time trial with a flat tire. These achievements gave him the promise status. In addition, he became vice-Belgian champion on the road after Kris Bosmans in the sprint and in the time trial by a heavy fall with double wrist break.